สิ่งต่างๆ ทำให้ฉันต้องเรียนรู้และต้องเข้มแข็ง จากสิ่งที่ผ่านมาเหมือนบทเรียนนอกตำรา

ที่ไม่มีสอบ ... ฉันรู้แล้วว่าตอนนี้ฉันไม่ต้องค้นหาหรือตามหาใครให้ฉันต้องเจ็บอีกแล้ว

ฉันเพียงแต่อยู่อย่างคนธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ใช้ชีวิตของฉัน ... คนเรายังต้องก้าวเดินต่อ

หากหยุดที่จะทำอะไรก็คงเหมือนคนไร้คำตอบ ... ชีวิตคงมีแต่คำถามเต็มไปหมด

ฉันไม่ต้องสนใจอะไรอีกแล้ว เพราะฉันได้เรียนรู้แล้วว่า สิ่งต่างๆ บนโลกใบนี้

  ไม่แน่นอนเสมอไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ... ความรักสำหรับฉันตอนนี้

ฉันยืนได้ด้วยตัวเองและไม่ต้องสนใจอะไรอีกต่อไป ... ฉันไม่มีใครแต่ฉันยังมีคนที่ห่วงฉัน

แม้ตอนนี้ฉันต้องทนกับการถูกบังคับ ... มันทำให้ฉันจำเป็นต้องหยุดเรื่องราวของใจไว้

เพื่อไม่ให้ต้องเจ็บเพราะฉันคงทนรับไม่ไหว ... ฉันพยายามค้นหารักสุดท้ายที่ฉันอยากมี

แต่ก็ไร้ค่าเพราะทุกอย่างไม่พร้อมสำหรับฉัน ... บางครั้งฉันไม่อยากที่จะรักใครก่อน

กลัวความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นและทำอะไรไม่ได้เลย ... สุดท้ายฉันก็ต้องเจ็บ

เจ็บจนชินชาเพราะทำใจให้ไม่รักไม่ได้ ... ตอนนี้ฉันหยุดใจตัวเองไม่ให้คิดอะไรเกินเลย

ทุกคนยังคงเป็นเพื่อนที่แสนดีสำหรับฉัน อาจจะมีเพื่อนที่พิเศษกว่าใครอยู่ทั้งๆ ที่เค้ายังไม่รู้จักฉัน

ก็แปลกดีที่ว่า ... ทำไมฉันไม่ให้คนที่อยู่ใกล้ๆ ฉันเป็นเพื่อนพิเศษถ้าให้เทียบกับคนที่ไม่รู้จัก

มันคงเป็นความรู้สึกที่เทียบกันไม่ได้ล่ะมั้ง ... ตอนนี้ฉันยิ้มและยินดีกับทุกคนเพราะสิ่งที่ฉันมีให้

และความหวังดีต่างๆ ที่ทำไปก็มาจากใจที่อยากให้คนอื่นมีความสุขมากๆ ในทุกๆ วัน

เพียงแค่วันนี้ฉันคงต้องกลับมารักตัวเองให้มากๆ ฉันไม่อยากที่จะไร้ค่าสำหรับใคร

  ฉันเป็นเพียงแค่คนที่หวังดีเสมอสำหรับใครสักคน คนที่ฉันต้องรอคอยก็เพียงพอแล้ว  

คำว่า " รัก " ไม่จำเป็นต้องสมหวัง ... เพราะฉันยังหวังดีกับเธอเสมอ
 แม้วันนี้เธออาจจะยังไม่ได้เจอ ... ฉันให้เธอได้เท่านี้ก็เพียงพอ

ในใจฉันอยากบอกอะไรใครสักคน ... อยากจะค้นสิ่งต่างๆ ในตัวเขา
 เพียงให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์เรา ... ว่าแค่เหงาหรือว่ารักเธอหมดใจ

ความเจ็บปวดที่เธอมีจงดับหาย ... ขอให้คลายจากเศร้าแล้วลุกใหม่
 ให้เธอยืนด้วยความหวังและกำลังใจ ... และสดใสเพื่อวันใหม่ที่เธอรอ